Far a Word

ถึงคุณ….จดหมายปลายทางของฉัน

 

ฉัน...กำลังนั่งเขียนจดหมาย ความรู้สึกเมื่อแรกพบถูกบรรจุลงในตัวอักษรตัวแรก

 

หลายครั้งที่ความรู้สึกที่ไม่มีที่มาปรากฏขึ้น

แก้วกาแฟและหนังสือปกสีน้ำตาลอ่อนยังคงชัดเจนในความทรงจำ

หากแต่บุคคลที่เป็นผู้ครอบครองของเหล่านั้น ทำให้ความรู้สึกของฉันแปลกไปทุกครั้งที่ได้นึกถึง

ฉันมองการเคลื่อนไหวของคุณราวกับได้นั่งดูภาพยนตร์ชั้นดี

และหนังสือมอซอในมือของคุณก็กลายเป็นวรรณกรรมที่คู่ควรแก่การเปิดอ่าน

 

หากแต่สิ่งที่ทำให้หลายดูจะเพ้อฝันขึ้นไปนั้นคือ คุณกำลังเขียน...เขียนจดหมาย

 

ฉันคิดเสมอว่าคนที่ยังคงถ่ายทอดเรื่องราวผ่านจดหมาย และปล่อยให้ตัวอักษรเหล่านั้นก้าวเดินไปช้าๆ...มีเสน่ห์มาก

มากเสียจนฉันแอบเผลอยิ้มหวานให้ตัวอักษรเหล่านั้นโดยไม่รู้ตัว

 

มีคำพูดหนึ่งที่ไม่รู้ที่มา พูดไว้ว่า รอยยิ้มเป็นใบเบิกทางในความสัมพันธ์ได้ดีที่สุด

ฉันนึกประโยคนี้ขึ้นได้ตอนที่คุณยิ้มตอบและเดินเข้ามาบอกว่า หนังสือที่ฉันอ่านเป็นเล่มเดียวกับที่คุณชอบ

เราพูดคุยกันเรื่องหนังสือ มากมายหลายเล่ม หลายอารมณ์

เราพูดเรื่องที่จริงจังในบทกวี และหัวเราะให้ความรักที่ถูกพูดถึงในภาพถ่าย

ก่อนการจากลาในวันแรกจะมาถึง การสื่อสารที่รวดเร็วทุกชนิดถูกปิดกั้น

การแลกที่อยู่ ดูจะเป็นการกระทำสุดท้ายที่โลกแห่งความรวดเร็วนี่จะกระทำ

แต่เราก็ปล่อยให้ความสัมพันธ์ก้าวเดินไป...ด้วยการเขียนจดหมาย

 

รัก...มักไม่มีที่มา ไม่มีเวลา และไม่มีสาเหตุที่จริงจัง

ฉันเองแปลกใจไม่น้อยที่คุณยังไม่มีรักทั้งๆที่เข้าใจในความรักได้ดี

"ก่อนหน้านี้ผมไม่น่าสนใจหรอก แต่เมื่อมีคุณสนใจ ผมก็น่าสนใจ"

คุณบอกฉันในวันที่เราคุยกันผ่านจดหมายฉบับที่ 8

จดหมายเหล่านั้นเป็นหลักฐานที่ดีที่ทำให้เราทั้งสองรับรู้ได้ว่าเคยรู้สึกอย่างไรต่อกันจากเริ่มแรก จนถึงวินาทีนี้

และน่าแปลกที่เราต่างจำเนื้อหาและถ้อยคำของตนเองได้เสมอ

"อาจเป็นเพราะความรู้สึกที่อยู่ในตัวอักษรพวกนั้น ถูกคิดซ้ำไปซ้ำมา ย้ำๆจนเราใส่ใจในทุกครั้งที่เราคุยกัน"

คุณพร่ำบอกฉันถึงสาเหตุและที่มาที่ไป

 

 

คุณ….คุณรู้ไหม ฉันไม่ได้หย่อนจดหมายลงในตู้ไปรษณีย์มานานแค่ไหนแล้ว

ตั้งแต่คุณบอกให้ฉันเลิกเขียนจดหมาย ฉันก็ต้องเว้นระยะห่างในการเขียนถึงคุณ

ถึงกระนั้นคุณก็ยังเป็นผู้ชายใจดีที่ตอบจดหมายฉันเสมอ

และเช่นกันที่ฉันหวังให้คุณตอบจดหมายฉบับนี้

 

ตู้ไปรษณีย์คงไม่ถูกใช้งานอีกครั้งและอีกครั้ง

คุณคงเห็นจดหมายฉบับนี้ว่าบนหมอน หมอนของคุณที่วางใกล้หมอนของฉัน

หวังว่าคุณจะไม่อ่านในเวลาที่ฉันอยู่ด้วย

ต่อให้เวลาผ่านมานานเพียงไหนฉันก็ไม่อาจห้ามใจไม่ให้สั่นได้ในตอนที่เห็นรอยยิ้มของคุณ

 

 

คิดถึงช่วงเวลานั้น และรักคุณมากมายเหลือเกิน

ฉันเอง

 

 

 

ปล. ก่อนนอนคืนนี้ฉันอยากฟังคุณกระซิบอ่านจดหมายฉบับแรกที่คุณส่งมา อ่านให้ฉันฟังนะ 

 

 

 

_____________________________________________________________

 

 

ถึงอีกฝั่งของตัวอักษร....

 

กวีของคุณทำให้ฉันนึกถึงความรักที่สมหวัง

ฉันคิดเหมือนแบบเดียวกันว่า คนที่ยังคงเขียนจดหมายเป็นคนที่มีเสน่ห์เสมอ

ไม่เท่านั้น ต้องเป็นคนที่ใส่ใจรายละเอียด และละเมียดละไมอีกด้วย

 

แต่ความหวั่นใจในการขาดการติดต่อของการเขียนจดหมาย

ยังเป็นปัจจัยหลักที่ทำให้การมาถึงของจดหมายในแต่ล่ะครั้ง ดูช่างน่าจดจำ

 

คุณคิดว่ายังไง กลัวไหมกับการขาดการติดต่อ

 

สำหรับฉันแล้ว ที่อยู่ที่ได้มา มิได้เป็นช่องทางที่ทำให้จดหมายส่งถึงเท่านั้น

ที่อยู่เดียวกันนั้น ทำให้ฉันกลายเป็นจดหมาย 

 

ฉันเพียงแค่เดินทางตามเส้นทางที่ตัวอักษรของฉันเคยเดินผ่าน

 

ฉันก็น่าจะถึง "จุดหมาย" ไม่ต่างกัน

 

 

 

ฐาปะนีย์ *

๒๐ พฤศจิกายน ๒๕๕๓